Það er gott að Besti flokkurinn er farinn að segja borgarbúum í Reykjavík eitthvað aðeins um það hvað hann ætlar að gera. Betra er seint en aldrei.

Kaldhæðni er góð en einlægni er líka nauðsynleg. Nú síðustu daga hefur loksins skinið í hana hjá Besta flokknum. Fulltrúar flokksins hafa einlæglega komið fram og viðurkennt að þeir viti ekkert hvað þeir ætli að gera, séu núna að læra og reyna að ákveða hvað á að taka sér fyrir hendur, meðal annars með því að gera sér grein fyrir stöðunni með hjálp embættismanna borgarinnar.

Það er eitthvað heilbrigt og auðmjúkt við þessa nálgun, þeir ætla að hlusta en ekki bara þjösnast áfram. Og hver veit, kannski það komi bara fram stefna einn daginn hjá þessum flokki þannig að þau sirka 35% borgarbúa sem kusu þetta fólk í blindni fái að vita fyrir hvað þetta fólk stendur. Enn vitum við lítið um það en kannski komumst við að því fljótt. Það sem þó hefur komið fram hljómar bara ágætlega - ósköp dæmigerð félagshyggja - og fólkið í Besta flokknum virðist upp til hópa vera geðugt og skinugt fólk sem alveg er treystandi fyrir stjórnun borgar.

» Meira

Stundum er það þannig að þeir sem mest gera grín að öðrum og heimta að allir aðrir ,,hafi húmor fyrir hlutunum" eiga sjálfir erfiðast með að hafa húmor fyrir því þegar að gagnrýnin beinist að þeim.

Þannig hafa málsvarar málefnaleysis Besta flokksins komið fram undanfarið og haft uppi þá málsvörn að það sé leiðindakvabb og hroki að fara fram á það að flokkur sem kannski nær hreinum meirihluta í Reykjavík hafi einhverja stefnu. Þetta sé nefnilega súrrealískur flokkur, póstmódernískur, og ég veit ekki hvað og hvað, og það þurfi ekkert að rukka hann um stefnu. Það sé hvort sem er svo asnalegt að hafa stefnu í stjórnmálaflokki af því að hún sé alltaf svikin hvort sem er.

Það sé bara raunar, yfirhöfuð, hluti af einhverju illa innrættu plotti að gagnrýna Besta flokkinn á nokkurn hátt.

» Meira

Þegar að Jón Gnarr hætti í Tvihöfða á sínum tíma breyttist hann fljótlega eftir það í kristilegan íhaldsmann og fór að skrifa leiðinlegustu og forpokuðustu bakþanka sem birst hafa í sögu Fréttablaðsins og þó víðar sé leitað í fjölmiðlaflórunni. Hann var farinn að predika ströng siðalögmál, eins og að sleppa kynlífi fyrir hjónaband, og var farinn að deila með landsmönnum umvöndunum sínum um mörg sín hjartans málefni á sömu mærðarlegu nótum og uppskrúfaður og veruleikafirrtur prestur í fámennum söfnuði.

Þetta var raunar svo yfirgengilegt að enn þann dag í dag veltir maður því reglulega fyrir sér hvort hann hafi í raun verið að taka djókið á nýtt og stærra plan, fokka í okkur öllum.

Besti flokkurinn virðist vera enn meiri snilld. Flokkurinn er pólitísk satíra en spurningin er bara hvort að liðið ætlar að segja ,,djók!" rétt áður en kosið verður og draga allt til baka eða hvort að það á að fara alla leið og dokúmentera það ferli þegar að yfirlýst hirðfífl fá traust kjósenda og komast í lykilstöðu í Ráðhúsi Reykjavíkur. Það gæti, út af fyrir sig, verið athyglisvert.

» Meira

SOFI OKSANEN VINNUR BÓKMENNTAVERÐLAUN NORÐURLANDARÁÐS!

(Vettvangur, fyrstu með fréttirnar!)

Það er ekkert sérstaklega notaleg tilfinning að búa á 14. hæð í blokk í Chile, landi þar sem stærsti jarðskjálfti sem mælst hefur reið yfir fyrir nokkrum áratugum. Besta aðferðin til að takast á við það er að hugsa sem minnst út í það. Næstbesta aðferðin er að trúa því sem Chilebúar segja að byggingar í Chile lúti ströngustu skilmálum þegar kemur að því að búa til jarðskjálftaheld mannvirki.

Það virðist annars vera satt. Svo til árlega ríða risaskjálftar yfir einhverja hluta Chile og yfirleitt er mannfall ekkert, í mesta lagi mjög lítið. Einu sinni vorum við stödd í Santiago og fréttum það fyrst á íslenskri vefsíðu að jarðskjálfti upp á 6,5 hefði átt sér stað nokkuð norðar í landinu. Chilebúar tóku því nánast sem hversdagslegum hlut.

Jarðskjálftinn í morgun er hins vegar ekki hversdagslegur hlutur. Hann er gríðarlegur. Það segir samt sitt um styrk chileönsku þjóðarinnar að ekki hafi farið enn verr. Chilebúar kunna að takast á við náttúruhamfarir, geta sett þrautþjálfaðar áætlanir í gang og byggingarnar standast flestar þennan ógnarmikla hristing.

Hugurinn er hjá vinum mínum í Talca í Chile og víðar um landið. Ég er nokkuð rólegur miðað við aðstæður, vitandi það að Chilebúar eru viðbúnir.

Enn bætist í hóp þeirra sem virðast vilja forgangsraða í dómskerfinu ofbeldisverkum og öðrum afbrotum og refsingum við þeim eftir því hvaða pólitísku hugsjónir bjuggu að baki þeim. Nú er Ögmundur Jónasson kominn í hóp þeirra. Þá vitum við það.

Í pistli á síðu sinni hefur hann að vísu yfir formála um að hann réttlæti ekki ofbeldisverk. Þessi formáli er þó fremur haldlítill, sér í lagi vegna þess sem á eftir kemur. Ögmundur virðist þar skeita meiru um hagsmuni þeirra sem ráðast að samstarfsfólki hans og fyrrum félagsmönnum í BSRB en þeim sem fyrir árásunum urðu við sín skyldustörf.

Segir árásarfólkið hafa gripið til árása sem séu óafskanlegar ,,undir öllum venjulegum kringumstæðum". Það var nefnilega það. Árásir eru sem sagt ekki óafsakanlegar. Þær eru bara óafskanalegar ,,undir öllum venjulegum kringumstæðum".

» Meira

...þið fenguð það sem þið vilduð. Útrásarklappstýra, rúin öllu trausti og án nokkurs stuðnings, gekk gegn lýðræðislegri niðurstöðu löggjafarþingsins og féll fyrir óljósum kröfum ykkar. Sýnið þið nú snilli ykkar í því að stjórna landi. Við hin bíðum spennt.

Það er sannarlega ástæða til að hrósa Bjarna Benediktssyni, formanni Sjálfstæðisflokksins, í þau annars örfáu skipti sem tilefni er til þess. Til dæmis núna þegar hann er undantekningin í hópi sjálfstæðismanna í því að vera að mestu samkvæmur sjálfum sér. Hann segir nefnilega að skoðun hans sé óbreytt um það að forseti eigi ekki að grípa inn í ákvarðanir Alþingis, með öðrum orðum skrifa undir Icesave.

Bjarni er einn örfárra sem virðast þannig halda sinni skoðun til streitu. Aðrir sveiflast um eins og vindhanar á bjálka. Vinstrimenn glöddust ógurlega og fannst þeir hafa réttlætið höndum tekið þegar að Ólafur Ragnar synjaði fjölmiðlalögunum 2004. Þessir sömu segja stopp núna. Þeir sem hneyksluðust þá og töldu forsetann vera að brjóta gegn stjórnskipun landsins hafa hins vegar snúist núna en gera það flestir í því aumkunnarverða skálkaskjóli að hann verði þá bara að brjóta gegn stjórnskipuninni aftur fyrst hann gerði það síðast.

» Meira

55 þúsund Íslendingar vilja draga viðreisn landsins enn á langinn, leika sér að eldinum með orðspor Íslands og hættuna á mjög alvarlegri milliríkjadeilu og mun svæsnari þumalskrúfum en hingað til hefur verið beitt. Þetta er hópur sem virðist telja að útlendingar hafi eitthvað á móti Íslandi og af málflutningnum að dæma er þetta yfirleitt fólk sem virðist kjósa lausnina frægu ,,eitthvað annað" þegar kemur að framtíðarhorfum Íslands.

Af málflutningi þeirra að dæma á ekki að fara inn í ESB, helst ekki fylgja áætlun IMF, ekki borga Icesave. Samt á að fá lán fyrir öllu, kannski frá norskum þingmanni einhvers miðflokks, ef ekki þar þá bara einhvers staðar annars staðar frá.

» Meira

„Hver er þetta sem er að syngja?“

Ég vissi ekki alveg hvort Ernesto var að gera að gamni sínu eða ekki. Við vorum að grilla saman, litlu fjölskyldurnar, eins og við gerðum svo oft á grillstéttinni inni í lokaða garðinum á lúxusblokkinni okkar í miðbæ Talca. Við Ernesto skiptum verkum, hann nuddaði nautakjötið og sá til þess að hitastig grillsins væri nákvæmlega rétt. Ég sá um tónlistina.

„Þetta er Victor Jara,“ sagði ég, enn ekki alveg viss um hvort ég væri um það bil að verða grunlaust fórnarlamb gríns þar sem ég yrði hálfvitinn. En Ernesto var alvara. Hann þekkti ekki Victor Jara.

„Nafnið hringir einhverjum bjöllum. En hann var aldrei spilaður á mínu heimili og ég hef aldrei leitt hugann að honum.“ Ernesto ólst upp á hægri sinnuðu heimili á herstjórnartímanum. Það eitt og sér útskýrir af hverju hann veit minna um Victor Jara en áhugamaður um chileanska þjóðmenningu sem mættur er á staðinn alla leið úr hánorðri veraldarinnar. Þó myndi einhvern undra ef tveir karlar stæðu yfir grilli á Íslandi og sá íslenski hefði ekki nema óljósan grun um hver Bubbi eða Megas væri.

» Meira